Tętniak to miejscowe uwypuklenie (poszerzenie) ściany tętnicy, powstające wskutek jej osłabienia. Tętniaki naczyń domózgowych i wewnątrzczaszkowych najczęściej przez długi czas nie dają żadnych objawów i bywają wykrywane przypadkowo. Największym zagrożeniem jest ich pęknięcie, które może prowadzić do groźnego dla życia krwotoku podpajęczynówkowego. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia kontrola lub leczenie pozwalają zmniejszyć ryzyko pęknięcia oraz powikłań.
Leczenie tętniaków mózgu obejmuje dwie główne grupy metod: operacyjne (neurochirurgiczne) oraz małoinwazyjne metody radiologiczne (wewnątrznaczyniowe). Wybór techniki zależy m.in. od wielkości, kształtu i lokalizacji tętniaka oraz stanu pacjenta.
Najczęściej stosowaną techniką jest klipsowanie tętniaka. Polega ono na otwarciu czaszki i założeniu specjalnego klipsa na szyję tętniaka, co odcina go od krążenia krwi. Metoda ta jest skuteczna i trwała, szczególnie w wybranych lokalizacjach.
Są to mniej inwazyjne procedury wykonywane od wewnątrz naczyń krwionośnych:
